je do pre 200.000 godina bilo zaliv Panonskog mora. Još su i Rimljani znali da iskoriste njenu živototvornost, što se i vidi iz naziva - sinovi Jupitera zvali su je Margus, što je bio i naziv današnjeg Požarevca, a Ćupriju su zvali Horreum margi - žitnica Morave. Pored toga, današnju Dubravicu zvali su Margum, gde se, kako se pretpostavlja, nalazilo jedno od utvrđenja rimskih legija, međutim, konkretnih dokaza o tome nema. Ipak, pouzdano se zna da je bio glavni grad Gornje Mezije u periodu kad se na tom prostoru 285. godine n. e. odigrala bitka između vojski dva sukobljena rimska cara, Dioklecijana i Karina, posle koje je prvi postao jedini i apsolutni gospodar Carstva, a potonji se, uz "pomoć" sopstvenih oficira, preselio bliže bogu rata, Marsu. Margum je ostao značajan kasnorimski i ranovizantijski grad, sve dok ga nisu razorili Huni 441. godine .

industrijski centar na obalama Dunava u severoistočnom delu Srbije. Na prvi pomen Smedereva nailazimo godine 1019. kada je ovde uspostavljena jedna od episkopija novostvorene Ohridske arhiepiskopije. Poseta i razgledanje tvrđave i starog grada. Nastavak putovanja preko Požarevca do Viminacijuma . Gornje Mezije ( Moesia Superior ), bio je Viminacijum. Nastao sredinom I v. n. e. kao logor legije VII Claudiae, Viminacijum je sve do kraja Carstva imao, cesto, presudnu ulogu u dogadjajima znacajnim po njegov opstanak. Takav polozaj je i ozvanicen dodeljivanjem statusa municipijuma, pod Hadrijanom 117. g., i kolonije, 239. g. pod Gordijanom III, kada dobija i pravo kovanja svog lokalnog novca. Za vreme dinastije Severa, Viminacijum je doziveo svoj najveci ekonomski i kulturni

kosti i fosilni ostaci praistorijskih životinja. Pored alatki i oruđa koji pripadaju klasičnim oblicima mustijerske kulture pažnju privlače alatke i oruđa sa posebnim stilskim i tipološkim odlikama, koje u sebi sjedinjuju elemente srednjeg i poznog paleolita. Na teritoriji aranđelovačke opštine otkrivene su karakteristične kulture mlađeg kamenog doba neolita u selu Banji . Gornje Mezije koja je prestavljala žitnicu Rimske imperije .

je organizovana i tombola sa prigodnim nagradama . Gornje Mezije Moesia Superior ) obuhvata obilazak objekata na tri lokacije .

potkrepljuju i dopunjuju vodiča. Predviđeno je da severna kapija bude polazna tačka na kojoj počinje prića o Viminaciumu koja se na svakoj sledećoj lokaciji proširuje i obogaćuje novim sadržajima . Gornje Mezije . Spadaju u red luksuznih termi sa podovima ukrašenim mozaicima i oslikanim zidovima. Posetioci se upoznaju sa svakodnevnim životom u rimskom periodu, a posebno sa značajem kupanja i održavanja higijene. Stručni vodić objašnjava osnovu i namenu istraženih prostorija kupatila, istoriju iskopavanja i rezultate arheoloških istraživanja. U rimskom graditeljstvu terme širom Carstva imaju određeni, prepoznatljivi raspored prostorija i specijalan način njihovog

sa uglastim izrezom oko vrata, kratkim suknjama ili pantalonama do kolena. Na nekim glavama su predstavljene punđe, ima frizura s razdeljkom, ima lica s tetovažama i upotrebljavana je crvena boja za ukrašavanje lica priča za Blic Julka Kuzmanović Cvetković, arheolog sa ovog nalazišta . Gornje Mezije koja je obuhvatala najveći deo Srbije, severnu Makedoniju i deo severozapadne Bugarske .

. Zatim kako bi zaplašio Srbe, naredio je da se u znak opomene na istočnoj strani Niša sazida kula od kamena i da se u njene zidove uzidaju preostale lobanje poginulih vojnika "tako da sredina kule bude jednostavna, od kamena i kreča a glave srpskih vojnika da se okrenu u polje i uziđaju spolja" . Gornje Mezije , koja je obuhvatala najveći deo Srbije, severnu Makedoniju i deo Bugarske. Viminacijum je imao više desetina hiljada stanovnika, dok je logor oko koga je nastao grad imao čak 6.000 vojnika. Razorili su ga 441. godine Atilini Huni, a obnovljen je kao vojno utvrđenje 535. godine, za Justinijana Prvog. U toku su iskopavanja amfiteatra, koji je sa svojih 12.000 mesta jedan od najvećih na Balkanu .

i evanđelisti stižu i do Soluna, velike luke gde se Via Egnacija ukršta sa Via militarisom ( Vojnim putem ) koji preseca poluostrvo na pravcu sever-jug. Ovom saobraćajnicom kroz Moravsko-vardarsku dolinu misionari brzinom šumskog požara šire novu veru ka Zapadu. Hrišćanski centri niču u Skupiju ( Skoplju ), Ulpijani ( Lipljanu ) velikom gradu-raskrsnici Naisusu ( Nišu ), Remizijani ( Beloj Palanci ). Stigli su do Viminacijuma ( Stari Kostolac ) glavnog grada provincije Gornje Mezije , koji je izgrađen kraj evropske vodene magistrale Dunava .

. Gornje Mezije , kasnoantičkih provincija Priobalne Dakije i Unutrašnje Dakije, koje su danas u granicama Srbije. Upravo beše zatvoren prvi milenijumski krug Rima, kohezione sile oslabile, temeljne vrednosti poljuljane. Jednostavni, očvrsli u nemaštini, hrabri, rasli s elementarnim osećanjem časti i vere, donoseći izvorni genius loci ovog tla, baštenik velikog sećanja, gradili su, svi odreda, svoje vojničke karijere na rimskim osnovnim etičkim načelima: pietas, devotio ,

uglom. Već na početku gradnje bila bi određena i mesta za gradski trg kao i javne zgrade, poput amfiteatra, kupatila, skladišta ... Istovremeno sa izgradnjom kuća, čija je visina takođe bila strogo utvrđena, gradio se i vodovod ( aquaduct ) koji je u grad dovodio čistu tekuću vodu sa najbližih izvora. Sve to pratila je i izgradnja popločanog druma kao i luke - ako se grad razvijao uz reku ili more - kako bi mesto bilo najbrže i najlakše povezano s drugim delovima carstva . Gornje Mezije najpre su naseljavali vojni veterani i trgovci, koji su dolazili iz raznih provincija ( Italija, Mala Azija ... ), kao i domorodačko stanovništvo koje se postepeno uklapalo u rimski gradski način života. Među stanovnicima gradova na gornjomezijskom delu Dunava keltska i druga starosedelačka imena u prvo vreme retko se pojavljuju. Ali, već u 2. i 3. veku većina žitelja gradova na Dunavu domaćeg su porekla. U 2. veku među stanovništvom oko vojnih logora počinje

krajeva toliko uticali na sudbinu evropske civilizacije i sveta, kao u 3. i 4. veku naše ere. Na teritoriji današnje Srbije, u tom vremenu, rođeno je, prema navodima stručnjaka, osamnaest rimskih imperatora. To predstavlja petinu od svih vladara Rimskog carstva i najveći broj careva koji su prvi put ugledali svet van Italije. Oni su imali ključnu ulogu u doba najdubljih kriza koje su potresale Rimsku imperiju, a prostor Balkana, odnosno tadašnjih rimskih provincija Gornje Mezije i Donje Panonije za nepuna dva veka postao je posebno značajan .

mnogi verovali spisima Lukijana, koji je govorio da bogova i nema, pa im nisu više prinosili žrtvene darove. Drugi su govorili da je za to kriva Hristova sekta, koju su mnogi, poput cara Trajana Decija, smatrali opasnijom od varvara, zato što je otvoreno izbegavala da učestvuje u obredima namenjenim rimskim bogovima i odavanju počasti božanstvenim carevima Rima. Otprilike u to vreme, vojska na Dunavu izabrala je za cara Trebonija Gala, bivšeg senatora i guvernera Donje i Gornje Mezije . Za njega su tvrdili da je glavni krivac za smrt Trajana Decija, pa je pretila opasnost da dođe do novog građanskog rata. Zato je Gal prihvatio da usini Decijevog sina Hostilijana i da vlast podeli sa njim. Udovica Herenija Etruscilija zadržala je položaj carice .

od najvećih i najočuvanijih rimskih utvrđenja ( kastruma ) na Dunavu . Gornje Mezije .

položaj guvernera Donje Panonije bila značajna strateška prednost za svakog kome bi se učinilo da je dobar kandidat za vladara. Prvo, zato što je uz Dunav bilo najviše legija koje su, doduše, imale zadatak da štite granice carstva od spoljnog neprijatelja, ali su mogle da posluže i za unutrašnju potrebu. Septimije Sever je tako u svom pohodu na Rim okupio 15 legija, u čemu mu je, pored omiljenosti, pomogla i činjenica da je njegov rođeni brat bio guverner susedne provincije - Gornje Mezije ( koja je najvećim delom bila na prostoru današnje Srbije ). Drugo, jer su podunavske trupe najvećim delom činili vojnici ilirskog, odnosno tračkog i tribalskog porekla koji su u to doba smatrani najžešćim ratnicima i najlojalnijim vojnicima rimske vojske. U to vreme su i careve i vojnike uglavnom davale nekadašnje pokorene provincije. I najzad, Panonija je nekako imala središnji položaj prema zapadu i istoku carstva i bila je relativno blizu prestonice .

da bude proglašen za Srbina. Jedan od razloga leži verovatno u činjenici da je on možda poticao iz plemena Tribala ili, po drugoj teoriji, od Sarmata, koji se povezuju sa Slovenima. U srednjem veku Vizantinci su Srbe nazivali Tribalima jer su živeli na istim područjima kao to staro balkansko pleme. Kao i ostali rimski carevi iz doba Tetrarhije - Maksimijan, Konstantin i drugi - car Licinije rođen je u našim krajevima, verovatno oko 265. godine. Potiče iz gotovo iste oblasti Gornje Mezije odakle su bili i imperatori Galerije i Maksimin Daja ( tj. današnja istočna Srbija ). Kao i oni, Licinije je bio skromnog seljačkog porekla .